Wpływ parowania na drewno - 4
Nowsze badania, przeprowadzone przez B. Goneta w Katedrze Mechanicznej Technologii Drewna Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie w 1961 r. nad przebiegiem wysychania i nawilżania drewna parowanego w warunkach laboratoryjnych i nie parowanego, wykazały, że:
a) drewno parowane szybciej na ogół wysychało i kurczyło się, a więc osiągało mniejsze wartości wilgotności i jednostkowego skurczu częściowego w kierunku promieniowym i stycznym od drewna nieparowanego;
b) drewno parowane wolniej na ogół nawilżało się i pęczniało od drewna nieparowanego, a więc zachodziło zjawisko odwrotne niż przy wysychaniu.
Badania przeprowadzone na materiale parowym w parzelni nie wykazały istotnych zmian w skurczu i pęcznieniu drewna, jednak przyczyną braku zmian mogą być większe wymiary drewna poddanego parowaniu, sposób układania drewna w parzelni (na “głucho”) oraz mniej intensywne warunki parowania w parzelni niż w badaniach laboratoryjnych.
Drewno parowane pod ciśnieniem wyższym niż 1 atn wykazuje intensywną, ciemnowiśniową barwę i staje się bardziej kruche. Dlatego nie stosujemy ciśnień wyższych niż 2 atn (133° C), bo po przekroczeniu tej temperatury rozpoczyna się sucha destylacja drewna, obniżająca wytrzymałość (drewno ulega tzw. „przepaleniu”).
Własności mechaniczne drewna bukowego nie ulegają dużym zmianom podczas parowania i mieszczą się w granicach 10% odchyłek uznanych za dopuszczalne przy obróbce higrotermicznej drewna w zakładach Zjednoczenia Przemysłu Leśnego.
