Wpływ parowania na drewno - 3
Pęknięcia drewna powstające z przesychania ulegają pozornemu zmniejszeniu podczas parowania. Pęknięcia tzw. naprężeniowe oraz pęknięcia wewnętrzne nie ulegają zmniejszeniu, a niekiedy mogą się powiększyć podczas parowania.
Drewno porażone przez owady, ze śladami chodników owadzich małych lub dużych, wymaga niezwłocznego parowania. W wyni¬ku prawidłowo przeprowadzonego procesu parowania giną wszystkie owady, larwy i jaja, znajdujące się w tkance drzewnej. Po tym zabiegu ustaje niszczące działanie owadów. Drewno bukowe ma specjalnie niekorzystną dla użytkownika cechę — naprężenia wewnętrzne. Powodują one najwięcej strat i należą do najtrudniejszych do usunięcia. Chodzi tu nie tylko o naprężenia występujące przy wysychaniu drewna, lecz rów¬nież o tzw. naprężenia wzrostowe i naprężenia wywołane przez drewno reakcyjne.
Według badań laboratoryjnych naprężenia wzrostowe układają się wzdłuż osi drzew i przejawiają się tym, że strefa zewnętrzna jest rozciągana, a wewnętrzna ściskana. Wielkość tych naprężeń określa się na 110-125 kG/cmr, co powoduje ok. 1,5% kurczenia się drewna wzdłuż osi. Naprężenie typu wzrostowego W kierunku promieniowym jest około 3 razy większe od napięcia w kierunku stycznym. Opisane naprężenia powodują pęknięcia rdzeniowe występujące często niezwłocznie po ścięciu drzewa, a później pogłębiające się aż do rozszczepienia kłody. Drewno reakcyjne składa się z komórek o zwiększonej zawartości celulozy. Napięcie wywołane przez drewno reakcyjne występuje zazwyczaj tylko z jednej strony kłody, co potęguje znacznie deformację tarcicy tuż po jej przetarciu. Według przeprowadzonych badań równoczesne działanie ciepła i wilgoci powoduje pewne wyrównanie tych naprężeń, przy czym czas dołącza się tu jako trzeci czynnik stabilizujący. Po przeprowadzonym procesie parowania drewno będzie miało zmniejszoną higroskopijność; osiągnie ono większą stabilizację, a zjawiska pękania drewna ulegną ograniczeniu. Zmniejszenie higroskopijności drewna i jego stabilizacja po parowaniu polega na częściowym wyługowaniu substancji pektynowych, mających wpływ na higroskopijność drewna. Przy porównaniu pęcznienia drewna bukowego nieparowanego i parowanego, zmniejszenie pęcznien:a w drewnie parowanym według badań, przeprowadzonych przez F. Kollmanna, wynosi:
przy parowaniu pod ciśnieniem 1 atn — 13%, 2 atn — 21%,
