V. Urządzenia do parowania drewna - 1
1. Budowa komór parzelnianych
Część budowlana. Komory parzelniane przeznaczone są do pracy w trudnych warunkach. Trzeba tu wymienić przede wszystkim okresowo zmienną temperaturę, wahającą się w jednym procesie w granicach od 0 do 100° C, wysoką wilgotność względną powietrza 100%, dużą aktywność substancji wyługowanych o wyraźnym odczynie kwaśnym, powodujących szybką korozję części żelaznych, oraz znaczną rozszerzalność całego ustroju budowlanego parzelni.
Dc budowy komór parzelnianych używamy materiałów odpornych na zmienne warunki pracy. Izolacja podłoża powinna być trwała i stale konserwowana, dla zapewnienia szczelności wybetonowanego zbiornika na poduszkę wodną. Grubość ścianki tego zbiornika powinna wynosić najmniej 150 mm, dna — 250 mm Zbiornik na poduszkę wodną w komorze parzelnianej powinien być wyprawiony tłustą zaprawą cementową oraz mieć kratę (studzienkę) ściekową w celu spuszczania wody do osadnika. Rys. 3 przedstawia prawidłowo zaprojektowane fundamenty i zbiornik na tzw. poduszkę wodną.
W wypadku wypływu wody z komory przez powstające nieszczelności podłoża, głównie przez pęknięcia zbiornika betonowego w podłodze, musimy natychmiast przerwać proces parowania i dokonać remontu podłoża. Brak poduszki wodnej na dnie komory powoduje wielkie straty w materiale drzewnym: głębokie pęknięcia, zwichrowacenia i pęknięcia powierzchniowe wskutek powstania szkodliwego suszenia drewna.
Na podłodze każdej komory ułożone są tory kolejki. Szyny są umocowane na podkładach betonowych lub na tzw. ławach betonowych, które przenoszą ciężar wózka z tarcicą na grunt. Poziom wody w komorze parzelnianej może być równy z wysokością główki szyny lub niższy około 50 mm. Poziom wody w komorze regulujemy przez zawór spustowy. Przy zamknięciu zaworu poziom wody w komorze podnosi się, przy otwarciu zaworu kondensat spływa do osadnika i poziom wody obniża się.
