Urządzenia do parowania drewna - 2
Ściany zewnętrzne komór parzelnianych są otynkowane, pełne, grubości 500 mm, oraz zabezpieczone przed nawilżaniem. Ściany próżniowe okazały się nietrwałe i niepraktyczne, bowiem podczas eksploatacji pękają. Przy powstaniu szczelin i pęknięć przedostaje się do wnętrza ścian para, która wykraplając się nawilgaca ściany i niszczy je. Mokre ściany są dobrym przewodnikiem ciepła — powiększają więc straty cieplne komory.
Odrębnym zagadnieniem jest sposób zabezpieczenia ścian przed korozją i szybkim zniszczeniem. Próby wykładania ścian komór parzelnianych różnymi wykładzinami w celu zabezpieczenia ich przed wilgocią i wysoką temperaturą dały pogląd na wartość poszczególnych powłok ochronnych.
Wewnętrzne ściany, zabezpieczone warstwą tłustego cementu, specjalnie odpornego na wilgoć, wykazały ubytki i pęknięcia po rocznej eksploatacji.
“Wyłożenie ścian kaflami z wypalonymi glazurowymi powierzchniami okazało się niepraktyczne, gdyż po upływie 1/2 roku kafle popękały i odpadały.
Zabezpieczanie ścian przez pokrycie ich asfaltem czy farbą jest nietrwałe. Asfalt ścieka po krótkim okresie eksploatacji, brudzi drewno i zanieczyszcza rury odpływowe. Farba olejna ulega również zniszczeniu i łuszczy się płatami. Duże nadzieje pokładane były w zastosowaniu płytek bazaltowych, odpornych na działanie kwasów i wysokiej temperatury. Płytki te, zamocowane starannie na ścianach, wytrzymały próbę 2-letniej eksploatacji, po czym zaczęły odpadać. Ponieważ bazalt jest kruchy, płytki, które odpadają tłuką się jak szkło. Płytki te są poza tym drogie, najtańsze z nich kosztują 212 zł za 1 m2, dość ciężkie (1 płytka waży 2,70 kg) oraz trudne do zamocowania w ścianie, a tym bardziej w suficie.
