Lasy i lesnictwo

Ważnym czynnikiem decydującym o prawidłowym przeprowadzeniu procesu parowania drewna jest doprowadzenie dostatecznej ilości ciepła do parzelni. Energię cieplną dostarczamy z kotłowni do komór parzelnianych za pośrednictwem pary wodnej. Proces parowania konserwacyjno-uszlachetniającego prowadzimy za pomocą pary wodnej. Para wodna stosunkowo łatwo wnika do tkanki drzewnej, powodując wymywanie rozpuszczalnych substancji z drewna i ogrzanie tkanki drzewnej. Wydzielające się przy skropleniu pary wodnej ciepło, zwane ciepłem skraplania, powoduje równomierne i szybkie nagrzanie całego ładunku drewna w komorze parzelnianej.
Jednym z czynników decydujących o prawidłowym przebiegu procesu parowania jest wilgotność powietrza w komorze parzelnianej. Powietrze znajdujące się w komorze parzelnianej zawiera zawsze pewną ilość wilgoci w postaci pary wodnej lub cząsteczek wody znajdujących się w powietrzu. Dla scharakteryzowania stanu wilgotności powietrza w komorze posługujemy się określeniem wilgotności względnej powietrza. Wilgotność względna powietrza jest to wyrażony w procentach stosunek ilości gramów pary wodnej znajdującej się w danej objętości powietrza do ilości gramów pary wodnej potrzebnej do pełnego nasycenia tej objętości przy niezmiennej temperaturze. Wilgotność względna powietrza charakteryzuje nam niedosyt pary wodnej i możliwości chłonięcia wody przez powietrze. Jeżeli wilgotność względna powietrza wynosi 100%, to znaczy, że powietrze takie jest całkowicie nasycone i nie może już wchłonąć więcej wilgoci. W komorach parzelnianych wilgotność względna powietrza powinna wynosić zawsze 100%. Ilość pary wodnej potrzebnej do całkowitego nasycenia   zależna   jest   od   ciśnienia   i   temperatury   powietrza.
Wytworzona w kotle para wodna jest w początkowym okresie parą tzw. nasyconą (mokrą), zawierającą w sobie cząsteczki wody. Jeżeli para nasycona nie zawiera w sobie cząstek wody, to nazywa się parą nasyconą, suchą. Para nasycona sucha, nie stykająca się z wodą (np. w przegrzewaczu pary, poza kotłem), gdv jest podgrzewana nadal, przegrzewa się i osiąga temperaturę wyższą od odpowiadającej danemu ciśnieniu. Jest to tzw. para przegrzana.
W procesie parowania konserwacyjno-uszlachetniającego posługujemy się tylko parą nasyconą, znacznie bezpieczniejszą do użytku w obróbce higrotermicznej drewna od pary przegrzanej.
W momencie obniżenia temperatury w komorze parzelnianej następuje wykraplanie się pary wodnej, czyli przekroczenie tzw. .,punktu rosy”. Towarzyszy temu zjawisku oddawanie ciepła parowania, które wydziela się w czasie skraplania pary. Gdyby jednak powietrze w komorze parzelnianej zostało dodatkowo pod¬grzane, np. przez nagrzane ściany czy przez inny nośnik ciepła, wówczas jego wilgotność względna obniżyłaby się poniżej 100% i powstałoby niebezpieczeństwo rozpoczęcia procesu suszenia drewna. Stan ten jest groźny ze względu na skutki obniżenia wilgotności drewna, głównie na pojawiające się w tym czasie pęknięcia,  wypaczenia  i  zwichrowacenia.