III. Wpływ parowania na drewno - 1
Podczas procesu parowania drewna zachodzą zmiany fizyko-chemiczne i własności mechanicznych w tkance drzewnej. Wielkość tych zmian zależy od czasu trwania procesu parowania oraz od warunków, w jakich odbywa się ten proces, a w szczególności od temperatury, ciśnienia, wilgotności powietrza i wilgotności drewna.
Obserwując przebieg parowania widzimy, że rezultatem parowania jest przejście do roztworów niektórych części składowych substancji drewna. W czasie działania pary wodnej na tkankę drzewną, zachodzą w ściankach komórek przemiany o charakterze chemicznym. Już w początkowym stadium parowania ulegają częściowemu wymyciu niektóre składniki drewna, tzw. smoły, tłuszcze oraz związki nieorganiczne, wchodzące w skład popiołów. W tym czasie zaczynają się pojawiać w roztworach cukry proste o 5 atomach węgla w cząsteczce (pentozy) jako skutek częściowej hydrolizy węglowodanów, znajdujących się w błonie komórkowej. Dalszym postępem hydrolizy składników tkanki drzewnej pod wpływem gorącej wody są objęte substancje pektynowe, które rozkładają się podczas parowania na cukry proste i kwas octowy, wykrywany w kondensatach. Hydroliza substancji pektynowych powoduje narastanie wydzielania się kwasu octowego, ułatwiającego wyługowywanie przy dłuższym parowaniu również składników ligniny.
Widocznym skutkiem zmian chemicznych jest zmiana barwy parowanego drewna. Następuje ona wskutek reakcji kwasów organicznych, m. in. kwasu octowego, ze związkami garbnikowymi. W miarę przedłużania się czasu parowania drewno bukowe zmienia kolejno barwę z jasnożółtej, poprzez jasnopomarańczową, pomarańczową, czerwoną, ceglastą, aż do brązowej i ciemnobrązowej.
W Jugosławii przeprowadzono na próbkach tarcicy badanie zmiany barwy drewna bukowego podczas parowania. Próbki wycięto z części bielastej kłody.
