Lasy i lesnictwo

Wewnętrzna część drewna otaczająca rdzeń staje się niekiedy ciemniejsza od części zewnętrznej, przylegającej do kory. Część ciemniejsza nazywa się wtedy fałszywą twardziela, część jaśniejsza bielem. W drewnie buka fałszywa twardziel ma zwykle nierównomierny zasięg. Zdrowa fałszywa twardziel u buka nie jest wadą, pogarsza tylko jego wygląd, może się jednak zdarzyć, że razem z twardziela występują objawy zgnilizny drewna i wtedy jest to poważna wada.
Na przekrojach pnia są widoczne promienie rdzeniowe w po¬staci wąskich pasków ułożonych promienisto od kory do rdzenia. Szerokość promieni rdzeniowych drewna buka wynosi około 0,60 mm, a wysokość waha się od kilku do kilkunastu milimetrów. Promienie rdzeniowe ułatwiają przenikanie pary wodnej w głąb tkanki drzewnej podczas parowania. Poza tym stanowią dodatni element dekoracyjny, szczególnie gdy występują jako paski różnej szerokości i długości, barwy jaśniejszej od drewna, niekiedy błyszczące w postaci tzw.  błyszczu  (lusterek).
Drewno bukowe ma naturalną barwę białą z żółtoczerwonym odcieniem; wskutek utleniania i pod wpływem światła zmienia barwę, przeważnie ciemnieje. Naturalna barwa świadczy o tym, że drewno jest zdrowe; ciemne plamy i smugi pojawiające się na płaszczyźnie drewna świadczą o postępującym rozkładzie tkanki drzewnej. Przeprowadzone w porę parowanie drewna utrwala intensywny kolor drewna.
 
Drewno zbudowane jest z wielu elementów, spełniających różne funkcje mechaniczne. Do przewodzenia wody z systemu korzeniowego do korony służą naczynia. Są to przewody, biegnące wzdłuż pnia w kształcie rur, o długości od kilku do kilkudziesięciu centymetrów. Poprzeczne ścianki stykowe ustawionych nad sobą naczyń (rur) mają drobne otworki, umożliwiające przenikanie wody w kierunku pionowym. W bocznych ścianach naczyń znajdują się tzw. jamki, przewodzące wodę w kierunku promieniowym.

Podczas  parowania drewna  przewody  te odgrywają dużą  rolę, tędy bowiem po nagrzaniu tkanki drzewnej wnika para wodna, wchodzi w przestrzenie międzykomórkowe i w postaci roztworu wychodzi z drewna. W naczyniach drewna buka (i niektórych innych liściastych) mogą tworzyć się wcistki . Są to błony cienkościennych komórek miękiszu przynaczyniowego (żywych komórek), wrastające przez jamki do wnętrza naczyń. Wcistki zamykają   całkowicie   światło   naczyń, zatykając  je i wyłączając  z procesów przewodzenia wody.
  
Wcistki powstają w drewnie drzew żywych na pniu, ale również i w drewnie świeżo ściętym, aż do czasu obumarcia tkanki miękiszowej, niekiedy kilka miesięcy po ścince drewna.
Wcistki w drewnie bukowym zmniejszają przepuszczalność wody, przedłużają czas jego wysychania oraz przyczyniają się do powstawania szkodliwych naprężeń, powodujących czasem pękanie drewna.
W niektórych przypadkach drewno z rozwiniętymi wcistkami jest lepsze niż drewno bez wcistek, np. w klepkach beczkowych, bo beczka wykonana z takich klepek jest bardziej szczelna. Ze zjawiskiem pobierania pary wodnej z otoczenia przez drewno oraz oddawania wody wiąże się zjawisko pęcznienia, zsychania i paczenia drewna. Pęcznienie drewna trwa do osiągnięcia przez drewno punktu nasycenia włókien, tzn. do ok. 30% wilgotności. Powyżej punktu nasycenia włókien drewno już nie pęcznieje. Drewno bukowe składa się z substancji szkieletowej, głównie celulozowej, nadającej drewnu dużą wytrzymałość, zwłaszcza na rozciąganie.