Cel i rodzaje parowania - ciąg dalszy 3
Włókna celulozy drewna bukowego powiązane są ze sobą związkami pektynowymi, tworzącymi silnie pęczniejącą warstwę międzykomórkową. Do substancji szkieletowej zaliczamy również chemii-celulozy. Substancję łączącą stanowi lepiszcze, w skład którego wchodzi lignina, gumy drzewne i substancje śluzowate (białkowe). Substancje pozostałe, tzw. towarzyszące, to garbniki, alkaloidy związki mineralne, cukry itp.
Celuloza, hemicelulozy i lignina stanowią ok. 95% suchej masy drewna bukowego. Znajdujące się w drewnie bukowym substancje pektynowe przechodzą z czasem w hemicelulozy. Drewno bukowe ma większą zawartość substancji pektynowych od innych gatunków liściastych. Stanowią one ok. 8% suchej masy drewna. Pod działaniem pary lub gorącej wody substancje pektynowe stają się bardziej plastyczne (miękkie), a przy dłuższym działaniu wilgoci i temperatury nadal miękną i tworzą koloidalny, roztwór w wodzie. Cecha ta jest wykorzystana w higrotermicznej obróbce drewna, głównie w parowaniu uplastyczniającym, przed gięciem drewna. Przedłużone gotowanie lub parowanie drewna osłabia spójność między komórkami przez zbytnie rozluźnienie więzi międzykomórkowej oraz utrudnia dalszą obróbkę drewna.
